Rond 1860 werd Antwerpen het Nationaal Reduit van België. Antwerpen werd uitgebouwd tot een zeer grote vesting, waar in oorlogstijd de regering en het leger konden standhouden tegen één der grote buren, wachtende op de hulp van de grote mogendheden.

 Door de snelle ontwikkeling van de militaire technologie - vooral van de dracht en de uitwerking van het geschut - verouderen de gebouwde fortificaties zeer snel en moet de Vesting verder uitgebreid worden. Vooral de invoering van de brisantgranaat - gevuld met springstof in plaats van buskruit - noodzaakt een modernisering van de bestaande forten en de bouw van nieuwe forten.

 De bedoeling van deze publicatie is de lezer te laten kennis maken met Antwerpen als pantservesting, bestaande uit betonnen of met beton versterkte werken, bekroond met pantserkoepels. De uitbouw van de Schelde- en redeverdediging valt buiten de opzet van deze publicatie.

 De meeste van deze pantserwerken bestaan nog steeds al zijn de pantserkoepels tot onze vestingbouwkundige spijt gesloopt. De studie van deze werken geven ons een klaar beeld van de toenmalige stand van de militaire technologie. Ze geven ons ook een idee van de financiële inspanning die ons land gedaan heeft om te trachten niet in een oorlog betrokken te worden.

 De forten van de Buitenlinie of Hoofdweerstandstelling liggen nogal ver van de agglomeratie verwijderd, ze zijn niet altijd gemakkelijk toegankelijk en hierdoor slecht gekend door het publiek. We hopen door deze publicatie interesse te wekken voor deze nogal vergeten monumenten van ons historisch en bouwkundig erfgoed.